Metoda zamiast metodyki.

01 — Rozpoznanie

Ustalamy, co istnieje, a nie co jest udokumentowane. To znaczy: eksporty konfiguracji, skany, próbki logów i krótkie rozmowy z ludźmi, którzy naprawdę obsługują system.

Ta faza jest celowo niewdzięczna i niezmiennie najbardziej wartościowa. Ryzyko mieszka w luce między diagramem architektury a produkcją i prawie nigdy nie jest tam, gdzie ktokolwiek się go spodziewał.

02 — Priorytetyzacja

Ustalenia porządkujemy według ekspozycji biznesowej w zestawieniu z nakładem pracy i mówimy o tym kompromisie wprost, zamiast chować go za mapą ciepła. Ustalenie krytyczne, ale wymagające osiemnastu miesięcy, nie powinno wyprzedzać trzech wysokich, które można zamknąć w tym kwartale — chyba że to krytyczne jest naprawdę egzystencjalne, a wtedy powiemy to otwarcie.

Dostajesz uszeregowany backlog z zależnościami, żeby pierwszy kwartał pracy usuwał najwięcej ryzyka, a nie najłatwiejsze zgłoszenia.

03 — Projekt

Architektura docelowa, polityki i procedury — pisane pod narzędzia, które macie, i ludzi, którymi dysponujecie. Projekt, którego zespół nie utrzyma po naszym wyjściu, jest projektem nieudanym, choćby wyglądał elegancko w raporcie.

Zapisujemy decyzje, a nie tylko wyniki: co wybraliśmy, co odrzuciliśmy i dlaczego. Gdy za dwa lata ktoś zapyta, skąd taki model, odpowiedź będzie istniała.

04 — Dowód

Zabezpieczenie, którego nie da się udowodnić, jest zabezpieczeniem, którego nie ma. Każdy strumień prac kończy się testami, metrykami i pakietem dowodowym zmapowanym na standard, względem którego jesteście oceniani — oraz uczciwą oceną, czy zabezpieczenie faktycznie działa, co nie jest tym samym co to, czy istnieje.

---

Zasady, których nie negocjujemy

• Powiemy, kiedy nas nie potrzebujesz. Krótka uczciwa odpowiedź kosztuje nas jeden projekt i zarabia trzy kolejne.
• Zero prowizji od dostawców. Rekomendacje produktowe są coś warte tylko wtedy, gdy nikt za nie nie płaci.
• Wiedza zostaje w Twoim zespole. Produkty piszemy tak, żeby dało się je utrzymać, i prowadzimy sesję przekazania, a nie zrzut dokumentów.
• Ustalenia są konkretne. „Popraw nadzór nad dostępem” to nie ustalenie. Nazwane uprawnienie, nazwany właściciel i nazwana poprawka — to jest ustalenie.
• Złe wiadomości podajemy szybko. Jeśli zmienia się zakres, koszt albo wykonalność, dowiesz się w tym samym tygodniu, a nie w raporcie końcowym.

Jak wygląda pierwsza współpraca

• Dzień 0 — rozmowa wstępna. Trzydzieści minut, bezpłatnie, bez slajdów. Ustalamy pytanie i to, czy jesteśmy właściwymi ludźmi do odpowiedzi.
• Dzień 2–3 — zakres i stała cena. Jednostronicowa propozycja: pytanie, metoda, co otrzymujesz, cena i terminy.
• Tydzień 1–3 — prace. Wywiady, zbieranie danych i analiza, z krótką pisemną aktualizacją co tydzień, żeby nic nie było zaskoczeniem.
• Tydzień 4 — omówienie. Ustalenia, mapa drogowa i sesja robocza z ludźmi, którzy będą to wdrażać.
• Potem. Abonament, wsparcie wdrożeniowe albo nic — w zależności od tego, co jest naprawdę właściwe.